منا ارسے، نہ اُپّارے، نہ آہے رست باور کن

منا ارسے، نہ اُپّارے، نہ آہے رست باور کن

ہمیش اِنت بے مَتیں زند ءِ منی سرگْوست باور کن

ہمے رنگ ءَ شپ ءَ چاگرد مان رپتگ ماں امبازاں

چراگانی زئیپیں وٹ بؤان اَنت پست باور کن

کجا من گوں وتی ریزینتگیں کوتاہیں بالاد ءَ

کجا تئی تلملانی پنبکیں بردست باور کن

نہ تہنا تو وتی سر کوش جاہ ءَ پہ وطن داتگ

دگے ہم لوگ لوگ ءَ سرمتابے است باور کن

اے آبریچاں گْمر کنت دْرچک دنیاداری ءِ تہنا

نہ کینگ پُل رودین اَنت نہ سبز اَنت کست باور کن

ہما روچ ءَ پہ نیل بومیں زِر ءَ ایمان کاراں من

بنی آدم بہ بیت چو نر مزار ءَ مست باور کن

وتی روچاں پہ تیلانک ہیلتے دیما براناں من

نہ پادان ءَ زِکّت مان اِنت نہ کاری دست باور کن

خدا زانت زندگی قاضیؔ چے پیم ءَ پند بُرّان اِنت

ہمے کہ یک ءُ دو نوکیں غزل پربست باور کن