بُلبُل منار بالا موسم بہار اتکہ
شاخ ءَ گُل ءِ مرچی یک غنچہ یے در اتکہ
بیا بیا بہ نند ٹال ءَ گر طالب گُلانی !
یلدئے تو آشیاں را موسم بہار اتکہ
بُلبُل گُل ءَ را چاری ، بسیار غم کہ داری
افسوس کنت نندیت رنگ زوال اتکہ
یل کن جلال قصّہ اے بُلبُل ءُ گُل ئیگ ءَ
درداں بدار دل ئیگاں موسم وصال اتکہ