مہر ءِ حیال سہگریں درداں نزور کنت
کاڑان ءَ پِیر زال ءُ مرداں لگور کنت
بلکیں ہمے جتائی ءِ ودّینیت قیمت ءَ
اَرساں وتی گوں آ منی اُفّاراں تور کنت
سوگِند ءِ پرُشتَگیں پدا مُحکم بہ بنت قلات
گُفتاراں شِیر مینتگیں زُوریت سور کنت
گستائی ءِ عذاب ءِ دو تامانی لذّتے
بے واب کنت برے، برے آگاہ پہ زور کنت
رولہ اَنارک، قدّحیں چمّانی مِنّت ءَ
اَرساں شلیت شِیشگیں ڈِیلّ ءَ بلور کنت
بیا زِندگانی شہر ءِ اَدّیرہ ءَ بِچار
چمّے پہ ناز گرٛیت ءُ دِلے سَکّ دور کنت
نزیک بیا کہ تو منی اَرواہ ءِ بُن پدئے
دوری دلانی روشِنیں دیدوکاں کور کنت
بالاد ءِ تئی گُمان ءُ شررنگی ءِ حیال
اِیمان ءَ مُحکمیں منی چِینکس نزور کنت
بے حاجتیں اے زند ءِ حاکشانی ءَ بگند
مُردم وتی چوں زِندگیں واہشتاں گور کنت
پہ من ہمینچو گنجے کہ کرپاس بدن وتی
ممتاز منا اوں مِہر ءِ گُنہگاراں ہور کنت