سحرگاہ انت بناہ انت ہوش ئو بے ہوش
مروچی کوش سارتیں دپ نہ داریت
دوار پیداور انت چماں پہ راستی
زریں در یا مُگیمی موج کا ریت
منی بوجیگ نول انت من تیاب ءَ
بِزاں ہار ءِ گوں چولاں ءِ پتاریت
نہ گندیں من چُشیں نیک ئے جہاں ءَ
دل ءِدوت کنت ؤ دستائے شہاریت
وتی حال ءِ ئتی چماں بہ گندیں
خُدا آ سا ہت ءِ ہچ بر میا ریت
بِدے سوج ءِ وتی عنبر ؔ تو باریں
زمانگ چوں ترا پجّا نہ یاریت