شپاں پہ مِسک زرئے روچاں ماہتاب کنئے
توزان ئے بے من نہ بئے پرچا راہ ءَ تاب کنئے
چست کن چمّاں کہ من واناں تئی قرآنیں دیم ءَ
گنجیں امروزءَ من ءَ پرچا بے ثواب کنئے
مناں کہ ہرکس ءَ گِنداں دل ءَ شہار دیاں
توئے کہ پہ من وتی لنککاں حساب کنئے
انچو حال اِنت کہ چرے شہرءَ دراتک دیرانت
تو داں چنت روچ ءَ وتی دیدگاں عذاب کنئے