تو کائے تہ مئے بانداتاں پل ردیت
اے ڈُکّالاں ویرانی ئے دنز پِر اَنت
لوگ توامیں ھالیگ اَنت چو درپے ءَ
نوں پیژگاھاں بیاکہ بے تو تند گِر اَنت
چے چے نبیساں نکش بِہ مان اَنت اُمرے ءَ
لبز نَدءَ را اِنچو مان نیست تاک دِر اَنت
داں کہ شپانکے شُلّیت کوھنیں ھنکینے
نہ مِر اِت میشاں پَھک دْردیں ارمان مِر اَنت
دراھیں زمانگ چم ءِ تہا کیت آگاہ باں
چنچو رند ءَ ارسؔ شپاں مئے واب سِر انت