وہدءِ تہاریں میتگاں ہمراہ کنگ نہ بیت
آ نامے انچیں شیرکنیں ہرجاہ گِرگ نہ بیت
دل انچو ناتوان اِنت کہ ارسے اوں دَر نئیت
مرچاں وتی سرا اوں توازہ کنگ نہ بیت
چمّانی درپ شُشتگ ءُ ایر اَنت کہ بیائے تو
زیبائیءِ شراب کہ تاساں کنگ نہ بیت
داں زیکّءَ شئیر گُشتگ ءُ سہڑینتگ اَت وتا
بیا بیا او مہروان نوں گوں ما گِلگ نہ بیت
زہرئے کہ پرچا ریزگوں پاداں نہ لگّنت تئی
من مردمے آں گوں من چو کانچءَ پْرُشگ نہ بیت
لوٹاں کہ نوں بنِنداں تئی بیکء ِ ساہگءَ
مرچاں کہ گوں من اے دلءِ پاداں روَگ نہ بیت
وہدءَ مُنیرؔ دمکے چُنیں آرت ءُ سر کتگ
نندگ نہ بیت ودارءَ شُہازءَ تچگ نہ بیت