سَرِیچکءَ بال کُت
نہ چار اِتئے کہ وابءِ معناءَ
اے تَنگَہ پوش ءُ سبز اَدائیں، نُگرہ دانَگیں کَڑَب۔۔۔
حُدا ءِ بِْرنج ءُ گَلہانی نیم پّککگیں بدن
کہ بوتگ اَنت گوں نرمیں روتگاں پہ ٹَہل"حیمہ زَن"
اے نیم پککگیں بدن۔۔۔
اِشاں بَشانہ یے نِگاہ-داریءِ پَکار بیت
پکار بیت پہ سَبزگءَ، پکار بیت پہ چَنڈگءَ
پکار بیت اِشاں بَشانہ یے نگاہ-داریءِ۔۔۔
پہ موسمءِ ہَوس چَکاریں ساعتانی، سّگگءَ
بلئے مں گپ جناں سَرِیچکءِ شِکل ایر کئیت منی، گُمانءِ ہُورکیں پْراہگءَ۔۔۔
سریچک لگیت کندگءَ!!!
مُلور بُو!
اے گوشت ءُ حونیں جان ءِ ریشُمے بئیگ،
ہزار دیدگءِ پتائِگ ءُ سَداں دلءَ اَڑَگ
اے وابءِ وَڑ نہ ینت، اے تَہنکا خمارءِ شاہدی، گنوکیءِ نِشاں نہ ینت
اے "بے سَرِیچکی"ءِ ہما مقام ءُ بُرزَہ اِنت چِدا
زمین ءُ روتگانی،
تاک ءُ لہرہانی راہ ءُ دَر
جتا بنت اَنچو، چو جتا بہ بیت چہ گردنےءَ سَر
چِہ فائدگ زُبانءِ زیمرءِ؟ ہوادگ اَنت ہبر
نہ جّمرانی زور رؤت، نہ دیدگےءِ بیت گُزَر
نو تاکریچ ساعتانی بار دنت زمانہءَ
سَرِیچکءَ بال کُت
نہ چار اِتئے کہ وابءِ معنا ءَ
اے نُگرہ دانَگیں کَڑَب نہ بنت بے بشانہءَ