دیستگ اَنت گوات ءِ سرجمیں حیلہ
رہسر ءَروک اِنت دل چو قندیل ءَ
تو وفاہانی شعراں الہاں کن
زندگی داراں من تئی ذیل ءَ
واہگے دیدگاں تئی واناک اِنت
چو زبور ءُ قرآن ءُ انجیل ءَ
من مہ باتاں کہ ساحری رِپکے
آ کمان میان ءِ بارگیں ڈیل ءَ
سر نہ بیت منزل ءَمرادانی
ہر کس پہ توکل ءَ، ءُ توجیل ءَ
اینچو دنیا شرفؔ وَ دانا اِنت
ہر گنوک ءَنہ بندیت زمزیل ءَ