گوں گماں سرگراں ءُ رواں ایوک ءَ
نوں بگندے دوبرمن نئیتک آں پدا
آخری بَر منارا تو ھمراہ کت انت
آخری بَر من نشت ءُ کہ چار اِت ترا
من مناّں کہ چماں تئی ھچ ءِ نیاں
اھو زمانگ منا بلکیں داریت دل ءَ
درچکے آں بلکیں روچے من آباد باں
سستگ آں من وتی جندے شاہے سرا
چنچو دور اِنت سفر ھچ زانگ نہ بیت
گلزمین ھل اتگ بیا رویں دریا ءَ
نوں دمانے نہ ننداں اندر ءَ من وتی
احمد شے سر بگر ، ءُ برو چہ ادا