کپتگ اَت دیری ، بُرز ءَما داشتہ
عرش گنوکاں تئی ’باخُدا‘ داشتہ
وھد ءَپچ گپتگ ہر نشان زند ءِ
بس وتی ساہ ما انگتہ داشتہ
بوتہ ارسے ءُ کپتہ ماں حاکاں
آ کہ چمّانی ما تہا داشتہ
نشتگاں گوں حُدا ءَگریتہ من
دل منی سینگ ءَکُجا داشتہ
دُور سریں کور ءَپشت نہ گیتک ہچّی
من ہما جاگہ ءَپدا داشتہ
اودا گوں مردماں وتی داشتیں
تو گوں کئی مردماں اِدا داشتہ
شہشنابیں زِرے شرف دیم ئَ
گوستگ اَنت دوست ما وت ءَداشتہ