شئر

چراگے روک کنت نندیت بِزاں گُنھگارے

چراگے روک کنت نندیت بِزاں گُنھگارے کسے کہ شئیر بِہ بندیت بِزاں گُنھگارے

ھاک لوگے ھیال دارگی اِنت

ھاک لوگے ھیال دارگی اِنت مارا نزیک ءَ دُور چارگی اِنت

کپوت ءِ کوکواں ھیران درچکے

کپوت ءِ کوکواں ھیران درچکے ابیتکیں جَنگل ءَ ویران درچکے

چِینچو دیوانگیں مَردم منی راہ ءَ کَپتہ

چِینچو دیوانگیں مَردم منی راہ ءَ کَپتہ ھَو بِگندئے مئے گنوکی نوں سَماہ ءَ کپتہ

تو کہ بیھالی ءِ بَھت ءَ چہ لکیرے سِستہ

تو کہ بیھالی ءِ بَھت ءَ چہ لکیرے سِستہ ما اوں مرچیگ تئی باندات ءِ امیت ءَ بستہ

کُجا کُجا وت ءَ پیتکہ پَتار داتہ ما

کُجا کُجا وت ءَ پیتکہ پَتار داتہ ما کھیر ، گَزّ ءُ چِگرداں کَرار داتہ ما

مئیارانی

پل و لٹانی آماچ اِنت وَطن ماتی، مئیارانی مں جیلءِ کوٹھواں سیاھین رَڑ اِنت ظلمءِ شکارانی

تں کدین

تں کدیں سنگتاں! اِے نِندگ و چارگ تں کدین تں کدیں چمانی بندگ، دِلءِ دارگ، تں کدین

چپ نہ بان

تاں زِندگان اُو دشمنِ جان! چپ نہ بان داراں مں دپءَ، تَریں زباں، چپ نہ بان

کٹہت نہ بیت پدکزگءَ

بیا اُو منی میریں بلوچ! گردے کجا چو بزگءَ دردے منءَ گیرت مں دِلءَ، پر تئی سبکیں جزگءَ

جِتا اِنت

آزاتیں مردانی، بے شک جہان جِتا اِنت جَہلءَ زَمیں جِتا اِنت، برزا آسمان جِتا اِنت