درد چتور تئی تامدار اَنت بے وفائیں دوست منی
گوں منا نیادے بکن تو بے ریائیں دوست منی
سُتکگیں اِے زند کئی باھوٹ اِنت پُلّیں پتر ءِ
بیا چشاں رُوءِ تئی شھداں مَہلِکائیں دوست منی
دُرْوھی ءِ دُرْوتے نہ رستگ اِے دل ءِ چاگرداں من
رنج ءُ من چیر ءُ سراں زند ءَ دُرواھیں دوست منی
جوریں زہیراں یاتئی یاتاں گشے کاٹارانت اِے
ہرشپ ءَ کہ بُست کناں نام تئی دپائیں دوست منی
من نزاناں دل ملامت دنیا ءَ پرچے نہ کنت
مھِر ءُ دوستی چو گُشئے مرچاں گُناھیں دوست منی
مرچی نام ءَ دوستی ءِ بیاواھگی سوگِند وریں
زانگ ءُ زانت گُشئے اِے بے بہائین دوست منی
پرتو دردانی کلاتے مھِر تئی پہکیں خلیلؔ!
دنیائے بے میمیں بلئے پر تو درائیں دوست منی
دلگوشی: اے غزل ءِ پیشرد ھما وڑکہ توار دینت، ھما وڑ نبشگتہ کنگ بُوتگنت۔