پرن دوشی

دوتوار:

چنیں گراں وابی یے انگت سرا کپتہ

چنیں شومی ءَ پد گپتہ

جہان آگاہ و تو وابئے

چو دَسک ءَ ہامگیں بے واک و بے تابئے

ڈیہہ ءِ پٹاّن، سالونکی وتی سرین و میان بستہ

ہتم رستہ

بہاراں بانکیں مرچی وتی سر، بانوری گْوپتہ

تووابئے و گران وابئے

دوشی نہ ، پرن دوشی

ہئو !

پرن دوشی شپءِ گُڈ پاس ، بانگو ءِ توار جاک ءَ

اناگاہ ءَ

کسّے ءَ

گِس ءِ درجت

شہ گران وابی ءَ من جہہ جت

کئے ئے؟

جواب ترّینت، منوں:

’’من ءَ گوں، تئی الیج زندءِ و گزرانءِ، در ءَ پچ کن‘‘!!

دروں پچ کرت وپلک لیٹینت

دیستوں:

ترْپوکیں بام ءِ استال انت

دو دانگ گواڑگءِ پُلءِ ماں دست ءَ انت

یک سُہرینے دومی زردیں

جنئے سُہرین ءَ ماں پاگ ءَ گرئے راہے کہ سہر روئے

بلے روت انت نہ کنت واگشت

گِرئے زردین ءَ ماں دستءَ

رسئے جاہے کہ زرد رُوئے، بلے شاتاں بئے اسرات

دلوں ماںجیڑگ ءَ لگّت ، اِداں تنک انت

کہ زند دِرتہ و بے ننگ اِنت

بہ ہر تارے جنیں دست ءَ بے رنگ انت

جنیں سُہرین ءَ ماں پاگ ءَ ، گریں راہ ءَ

پدا وا گشت مہ کنت اے ہند و جاگہ ءَ

چیا، پرچے ؟

’’چشیں ہندے کہ من داریں!

چشیں زندے کہ من داریں!

بُنی دِرتہ و بے ننگ انت،

بے رنگ اِنت !‘‘

اے گپ گیشینتگ اَت گوں وت

دوشی نہ پرن دوشی

ہئو

پرن دوشی ، شپءِ گُڈ پاس بانگو ءِ توار جاک ءَ

روچے کہ پہ سکّی و سوری بگوزیت

ناداری و نازانتی و کوری بگوزیت

شر اَت کہ بمُرتیں چہ غلامیں زند ءَ

عمرے کے پہ چم جہلی و لگوری بگوزیت