شپی لوٹی منا مہمان کنت دوست
گل ءَ بالوں گماں تالان کنت دوست
گوں مہر و محبت ءَ سرشان کنت دوست
گلگ، رنج ءَ چہ نیام ءَ زیان کنت دوست
وتی گنجءِ درءَ بوجیت چہ لہلہاں
منی اومیتءِ ہِنج ءَ مان کنت دوست
تبیباں اچ سرون ءَ چِست بِبِت مئے
وتی ناجوڑءَ وت درمان کنت دوست
مروچی روچ ترا ۔ دُروھی خدائی
نماشام بئے! شپی مہمان کنت دوست
گمانی چو شپ ءَ ، دراج بیت شپی شپ
کہ گوں وت ہلوت ءَ دیوان کنت دوست
زرور یک روچے آزاتؔ من نہ گوْشتوں!
کہ وت مئے چارگءَ اومان کنت دوست!