شک

مہنو!منی ارساں مہ چار

بچکندگ ءِ پُلّا نی شپ نمباں شہ دیدوکاں

اے ساہ کہ چو تلوسیت

اُمیت ءِ وشبوہیں دُن ءِ زند ءِ سمین ءَ پہ زری

مرچی من سک شات ءُ گل اوں

آسیگیں زرد ءِ زیمل اوں

موتکانی ہالوئیں دل اوں

اے نادْراہیں گندل کہ شش ماہ انت

درداں نالاہگ ءَ اِنت

اے پرْشگتیں شیشگ

عیبانی طبیبی ءِ نشان

اے چِٹ، اے تائیت

تئی ماس ءِ ہلاہوشی،

تئی پسّ ءِ فقیری، بیوسی

نقش انت کل تازند

قبریں غیرت ءِ ’’شک‘‘ ءِ سرءَ

مہنو! منی ارساں مچار

مہنو! بگند، ساہ کندن ءِ اے بے بہائیں ساعت ءَ

چوں شرءُ زیبا بوتگ ئے؟!

ساہ کندن ءَ توئے،منوں، تئی لج ءِ واہندانت

بلے

ساہ کندن ءِ اے بے بہائیں ساعت ءَ

تئی حشک ءُ بے اومانیں رک

زردیں انارک

آخر شپ ءِ مہکانی ءِ ڈول ءَ تئی دْروشم

تئی چماّنی بے وانکیں خمار

پہ زند، ءَ مستاگ دئیاں

تئی بے وسیں حشکیں زبان ءَ

چو منی نام انت، منی مہر انت

منی دانک انت

کہ زندوں بیت دو زند

مہنو! منی ارساں مچار

مہنو! مروچی تو ءُ من، تئی لج ءُ غیرت ءِ خدا

اے ادلس ءُ ابر یشمانی فقیری ساعت ءَ

اے بان ءُ ماڑیگ ءِ غریبی کترہ ءَ

اے کترہ ءِ کہ زرّءُ کلدار ءِ گروناکی شکون انت

بے وس انت

چوں؟ گنگ ءُ حیراناں،

مہر ءِ ’’ملکموت کوشیں‘‘

وس ءَ

مہنو! تئی مہر ءِ سدکہ

تئی حدوک ءِ ندرباں

بلے اے دل آزردیں ودار ءِ رنج

اے زِردآزگی

ساہ کندن ءِ گرانیں دماں

تنکد بچکان ترا

تئی لج ءُ غیرت ءِ خدا

یامن ءَ

من سدکوں، اچ تو، وتی مہر ءِ ابدمانیں وس ءَ

بلے تنکد منی مہنو! اے ارواہانی گندوکیں

بشانیت جان ءُ جون ءَ ماں جس ءَ