آ، بلہ زِیریں گنوک چہ تئی دیوانا شُت انت

آ، بلہ زِیریں گنوک چہ تئی دیوانا شُت انت

آتکگ اِتنت پہ اُمیتے چدا گریوانا شُت انت

اِشکُتنت ہر چیا، مہرنگ تئی وشّیں حبر

گوں دوئیں دستاں دل ءَ را وتی دارانا شُت انت

اَرس مُرواردیں دیتنت اش تئی چمّانی!

حون زگریں چہ دوئیں دیدگاں ریچاان شُت انت

لَرزگے زُرتگ کہ ڈولدار و بزیں استاراں

زانا پریات گنوکانی پہ آسمانا شُت انت

تو ہماہاں پہ مڑا ہم یک تسّلائے ندات

آ، کہ جَوراں پہ تئی خاطرءَ تنگانا شُت انت

دیم پہ منزل آرؤکانی مَپُرس ات حال ءَ

گاہے فریاد کناں، گاہے پہ کندانا شُت انت

درد پُرّ اَت گُشے گفتاراں تئی اے ساحرؔ

مِثل کاٹار ءَ دل ہر کسی بُرّانا شُت انت