دھر ءِ چمّاں چَہ درامد بیتہ
است کسّے کہ نہ پَہمیت شہرءَ
دل پہ دیوانگی اندیم کتہ
نوں اے ریٹائی نہ شَہمیت شہرءَ
من کہ اے دامن ءِ تاراں چاراں
ارس پولِنگے ، جِتائی داگے
وھدے استال شپاں بُست کننت
دل گُشیت وابے بزور ءُ در کپ
جند ءِ کوتاہی ءِ درد ءَ کم کن
روشنیں دابے بزور ءُ در کپ
چو مہ بیت کہ وتا تھنا بکنئے
ارس پولِنگے ، جِتائی داگے
لھتے مُرگ اَنت کہ کتاراں سُہبءَ
موتکءُ زارانی تھا سوت گُشنت
بے زبانی ءِ مَلاراں نوش اَنت
چمّاں چارنتءُ دلءَ سوت گُشنت
تو اُوں بیوانکیءِ دنزاں پَہک کن
ارس پولِنگے ، جِتائی داگے
گْوات ءِ ھمراہ ، چراگاں دزگِر
گُنگیں اَکسانی تواراں بر گوں
اندر ءِ موسم ءِ رِپک ءَ در بَر
باتِن ءِ سَبر ءُ کراراں بر گوں
چو مہ بیت رَندا پشومان ببئے
ارس پولِنگے ، جِتائی داگے
ھَردیں چہ ساھگءَ پیسر کائے
شہر ءِ دیوالاں وتی بُرز بکن
تو منی باتِن ءِ دْرچکیں بالاد
سبزُکیں ٹالاں وتی بُرز بکن
چو مہ بیت جِندءِ دلءَگْران ببئے
ارس پولِنگے ، جِتائی داگے
وھدءِ ھاکوٹ ءَ کہ ھرچی گاراِنت
کس وتی کَندگاں درگیتک نہ کنت
اَنچیں ھاموشی ے چمّاں وپتہ
دل وتی گْریوگاں درگیتک نہ کنت
چَنڈ تھنائی ءِ دنزاں ارماؔن
ارس پولِنگے ، جِتائی داگے