بناہ کن ہنچیں آہے ناتوانیں دل جھان ءَ سوچ
کبسّ ءَ ظلم ءَ سیّاد ءِ گوں باگ ءُ بوستان ءَ سوچ
کئی بیمّ ءَ ترا اے زندگانی ءَ کُتگ در گور
چہ وت سر گْوز اے بے رھمیں زمین ءُ آسمان ءَ سوچ
سدی گُوست اَنت نشانے منزل ءِ ہم گندگ ءَ نئیت اِنت
چُشیں گَلگ ءَ چُشیں راہ ءَ ءُ چُشیں ساربان ءَ سوچ
پہ نان ءِ چُنڈے ءَ چور و جنوزام لوگ سد گول اَنت
چُشیں قوم ءِ لنجوزیں، اے امیر ءُ واجھان ءَ سوچ
نہ اِلم ءِ شوق نہ قوم ءِ دوستی نہ سُدّ دُنیا ءِ!
چُشیں بے جوہر و جان دُز ءُ سستیں نوجوان ءَ سوچ
اے بدواہ اِنت تئی، دنتیں ترا زیر دستی ءِ سوج ءَ
مگِر پنت ءَ اشی ءِ، وش نیاتکیں دُرّبیان ءَ سوچ
بکن پہریز چہ اے رزق ءَ کہ بارت انت ننگ و نامُوس ءَ
بِسند پاند ءَ غُلامی ءِ اے چرپیں چُنڈیں نان ءَ سوچ
ببند لانک ءَ بکن ہمت زمانگ تیز رپتا اِنت
نہ انت اے وہد سُستی ءِ اے نادان شؤر و تران ءَ سوچ
اے ساحرؔ گپّ و کسّہ شاعری ءَ پہ، دگہ بازیں
شپ روچ وش تبیں مہگونگانی داستان ءَ سوچ