چہ ازل دوستی ءُ مہرانی جہان تامور اِنت
پراہ اِنت سینگ مئے غمءِ تنک چوں وفاءِ گوراِنت
چوں بہ رکھّیت زندگی مئے، چہ غمءِ بی گواتاں
ہر گورا دردانی چیر پہ من بزیں ماہوراِنت
بیا منی دہر ءِ ابد مانیں ءُ کلمانٹیں غم
تئی زہیر درد ءِ مئے منگیر ءَ پدا بانور اِنت
سر نہ بیت کسّے وتی نوں منزل ءَ مُرادانی
زند ءِ سیاہ ڈنّیں پڑا تہنا تما ءِ بور اِنت
زیر ءُ زبراں تئی بالاد ءِ روانی وانیت
کے گُشیت عاشق تئی چمّاں دوئیناں کور اِنت
تنگہیں گال اَنت عیؔد تئی گُشے مُروارد
گوں کئی عشق ءَ تئی لبز ءِ حزانگ ہور اِنت