دُچار ئی کُت مَنا گوں پُل گُد ءَ، ھزار بَر ءَ
ورات دِل چشیں شھدیں رَد ءَ، ھزار بَر ءَ
نہ ر؟ؤت چہ چمّاں نِدارگ آ، آ دُرھیں راہ ءِ
کہ دَرداں گورت چو ھَؤر ءِ درد ءَ، ھزار بَر ءَ
اِے اَولی بَرو نہ اِنت چو کہ پُرشتگ ءُ ژنداں
من آتکگاں تئی رُو ءِ زَر ءَ، ھزار بَر ءَ
بَرابراں کہ زمین ءَ گوں، بُرز اِتاں روچے
منا را گُڈِّتگ آ بُرز قد ءَ، ھزار بَر ءَ
چہ شرّ ءُ گندگ ءَ ساحرؔ شُتگ منی باور
کہ کار کپتگ گوں نیک ءُ بد ءَ، ھزار بَر ءَ