گُلیں ڈیھ ءَ شنگ اِے حبر بیّگ ءَ اِنت

گُلیں ڈیھ ءَ شنگ اِے حبر بیّگ ءَ اِنت

ھَمُک کار ءُ کِرد مرچاں شرّبیّگ ءَ اِنت

غم ءِ سیاھیاں زندماں مانپوشِتگ

بلے درست گش اَنت کہ سَحَر بیّگ ءَ اِنت

بچار گردش ءَ نوبت ءُ نوکیں دَھرءِ

کہ ”سُرپ“ مرچاں ھمسنگ زَرّبِیّگءَ اِنت

عجب ایر دَات ترانگ ءِ سارتیں شَنزاں

پدا جیگ ارساں گوں تر بِیّگ ءَ اِنت

ھمے وشیں حال ءَ مَنا پَدّرھینتگ

گوں سِنگ ءَ مکابیل سَر بِیّگ ءَ اِنت

بدیں زند ءِ چاگرد ءِ بُرزیں تلار ءِ

ھَمُک ”گَٹّ ءُ گَر“ راہ ءُ دَر بِیّگ ءَ اِنت

مُدام گُڈّگ ءَ کار بَست اِش سرانی

ھما کُنٹ تیزیں تَپَر بِیّگ ءَ اِنت

ترا یا کہ سَر تَرّگ ءَ گِپتگ ساحرؔ

یا، راست اِنت جھان ”چیر ءُ سر“ بِیّگ ءَ اِنت