حالے وشّیں نوبتانی دوست ءَ مارا سر نہ کت
واہگانی درد ءِ درچک ءَ موسمءَ اوں بر نہ کت
داتگ دل ما یکبرے ءُ ہچ پشومانی نہ بیت
شرکُتگ ما شرکُتگ چو کئے گُشیت ما شر نہ کت
ترانگءِ بوجیگ زیرآپ مئے گُمانانی زِرءَ
تو چہ طوفان ءَ غمانی مارا ہچبر در نہ کت
پادریءُ پنڈتءُ مُلاّہاں بازیں واز کت
کافریں زردءَ نزاناں ہچ چیا باور نہ کت
بیدئے تو چوں زندگاں من، جی میاریگاں اُملّ
من نیاتک ءُ تئی در ءَ اے زندگی آسر نہ کت
سمبھ اِت بس واہگانی مِہرءِ جنّت مئے عیؔد
ما پہ نمرودیں جہان دروگیں بہشتے شَر نہ کت