ھمے گلگ تئی کہ تو دل ءِ ھال من ءَ نہ گُشتگ

ھمے گلگ تئی کہ تو دل ءِ ھال من ءَ نہ گُشتگ

کرار در سِستگ، واب جِستگ، کجا نہ گُشتگ

من بے سمایاں، من بے کِماراں، وَرات مارے

چی ءِ نہ ٹوھینتگ، یات نہ گیتکگ، چی ءَ نہ گُشتگ؟

شِگانی ایں ما اے وھدءِ دیم ءَ کہ ساہ مان اِنت

چہ ڈیھ ءَ دربیں نہ مَن اتگ دل، سر ءَ نہ گُشتگ

دو پوستیں دنیا، دو رُھیں دوست اَنت، کَے ءَ بگنداں؟

بہ بیت نیادے، تِلاھیں تْرانے، دل ءَ نہ گُشتگ

مئے دوزواھگ وَ سرپد اَنت شَری ءَ مئے ھال ءَ

پدرد بوتگ اے دل کئی ھاترءَ؟ نہ گُشتگ

دپ ءُ دلانی ھبر مُدام یک بوتگ اَنت مئے

ما باز گُشتگ، بلے پہ رُو ءُ رْیا نہ گشتگ

ترا گوں ارواہءَ ڈَک داتگ، گوں ساہ ءَ بستگ

وتءَ میاریگ کُتگ، ترا بے وپا نہ گُشتگ

نہ بُوتگ اے گپ شات پتو بُلور بالاد

”اِدءَ چِہ پادا، بہ بند اودءَ“ ترا نہ گُشتگ

ما ھاجتی ایں، ما بے زبان ایں، تو بے ھیال ئے

ما یکبرے بس در ءَ کتگ دل، پدا نہ گُشتگ

زمانگ ءِ سکیانی دیمپان، کھر آماچ،

چو مَھرمے ءَ شھار دست ءَ بیا، نہ گُشتگ

من وا ب دیتگ، وت ءَ را رَد داتگ پہ کَلاگے

جتائی بیت دائمی منی تئی سِزا نہ گُشتگ

اے شئیر ءُ گالانی راز بسمل چو درد سرپوش

اے اِشک ءِ سوز اِنت، نہ سُتکگاں تانسرءَ، نہ گُشتگ