مراد ساحر
کَے گُش اِیت اِنت کہ دُژمناں کُشتگ
مارا دوستاں پہ جی ءُ جاں کُشتگ
آ دگہ بنت کہ کُشتگ اَنت نازاں
مارا تئی زیادھیں گماں کُشتگ
