پیّکیں ما تئی چارگءَ رُوّءِ سیرکُتگ دیراِنت
پہ گَلے شاہیں دل امانءَ تئی ایرکُتگ دیراِنت
آ، مُرید اِنت کہ ترّیت پرداریت داغ بند بنداں
ما چہ رنجانی مُنّواں سُہریں سیرکُتگ دیراِنت
پرپکیں لُنٹاں گوں پدا ناول واہگاں وابیں
بیا کہ تئی مہرانی ملار ءَ سر ایرکُتگ دیراِنت
دزنماز ایمان سک تئی ہردو نازک اَنت مُلّا
سرجمیں زندءِ ہر نزوری ما زیرکُتگ دیراِنت
تولگ اَنت انگت اےکہ چہ جندءِ ساہگءَ تُرس اَنت
تئی گلیں مہرءَ عاشقانی دل شیرکُتگ دیراِنت
ذاتءُ ذریاتءِ بےنپیں دوداں دربیا عیؔد کہ
براتءَ گوں براتءَ وتگڑیں فرقءُ پیرکُتگ دیراِنت