شِگَوستیں گَنگَل
کَمُک ھِساب ءَ کِہ وھد جُنز ایت
روان اَنت مَن گوں گھیں ھیال اَنت!
سَپَر کَنان اَنت!
بَرے پہ دابے !
بَرے ماں راھے،بَرے ماں رَندے
بلے تئی ترانگ مُدام لُوپ ءَ لَچّے ءِ ڈَکّ اَنت چو سَواربان ءَ
ھَمے کہ مَنزل رسیت وَھدے ماں جؤک جاھاں،
ماں گوشاں بِچکَندے کَیت لَمیں اَناگاھی ءَ
شَل اَنت اَرسانی بَھریں اِستین ماں جِیگ بَند اَنت
دِل ءَ بَلیں اَنت،
او راجِ سَرور شِگَوستیں گَنگل!
تئی یات کاھاں ،
مُدام شِنگیت تئی ھون ءِ وَشبو ماں مَلگُزار اَنت
گَوں راجِے شَھمیریں سَرنتاب اَنت
پہ ڈیھ ءِ آجوھی ءَ روان اَنت !
بَلے مَن جَیڑاں گھیں ھیال اَنت شِگَوستیں گنگل
ترا را انگت جَھان ءِ پَنات ءَ نِندگی اَت،
چِنال ءِ اِیر گَوست ءَ نِندگی ات!
پَدا مَن پَھم اَنت زمین ءِ شَیدا ءَ نیست آجت کہ آ بِجیڈ ایت،
پَہ نِند ءُ نِیاداں ءُ سَؤل ءُ تَران اَنت
بلے من جَزماں کہ رنگ کار ایت ،
شَھیدے شَیدائیں سَر پَہ راج ءَ
ھَمُک کِساس ءُ ھَمُک ھِساب ءَ