ترا کہ نہ سرپدی نہ توریت

ترا کہ نہ سرپدی نہ توریت

بزاں ترا ھچ بدی نہ توریت

چو بے زبانیں آدابَھ ءَ اِنت

کہ زور ظُلم ئی کدی نہ تَوریت

اِے گپّے چونیں کُت نا بزانت ءَ

کہ چمّ ءَ ارس ءِ دردی نہ تَوریت

چہ ڈول ءَ زند جانیں مردم ءَ را

بے وَردِن ءُ بے گدی نہ تَوریت

آ، بانک ءَ پَھک دروگ بَستگ

کہ مولِد ءَ مولِدی نہ تَوریت

اِشاں وتی پُرّیں عمر ءِ جُھداں

بَیگ نہ مُزّءِ، وَدی نہ توریت

اگاں رَد اَنت ساحرؔ زند ءِ کِشک ءَ

ترا اِشانی رَدی نہ توریت