ودار

گُشئے وشیں توارے کپت گوشاں

پدّرہتاں چہ واب ءَ وشیں

ہو! پاد برمشے است کپوت گامیں

میزّاں میزّان ءَ پیداکیں

دیر چہ حیالانی ہُلکھ ءُ شہراں

دیر سک دیر مہرانی پُلّیں آترْاپاں

گُمان بیتگ دل ءَ کہ بلکیں حانُل اِنت اتکگ

چک جت ءُ چار اِت اے کش ءُ آ کش

شروّں چار اِت پدا چار اِت

گُشے وشیں توار ءُ پادانی برمش

ہردو ہَنّی اِش کُت اَنت من

بلے انّاں گلامیں لُنٹانی گالوار

یا پرپکیں پادانی آ کبگی رفتار

ہر دوک نہ گواہنت ہچی نہ گواہیت

ابید چہ شپ ءِ تہاری ءَ

ابید چہ منی حیالاں

ابید چہ زہیراں آسیں

نہ گنداں ہچ کُلّیں آترْاپ ءَ

نہ بام ءِ سُہری ، نہ سمین سُہب ءِ

نہ ریکانی سارتیں بوہ ءُ باس

نہ گواہیت ہچی ، نہ گواہیت ہچی

بلے نہ کنت باور نزاناں پرچا

نہ پیتکگ ودارانی پُلّیں پّتر

وداریگاں انگت پہ ہمئے اوست ءَ

اے دماں یا آدماں

کیت گوں توارے وشّیں

کیت میزاں میزان ءَ کپوت گامیں

مئے حیالانی آ پُلّیں بانور

سمین ءِ درور ، سباہ ءِ درور