غم منی مرگ بنتیں ترا ہچ نہ بیت
تو کہ بے حال بئے مئے دل ءَ چے گوزیت؟
دنیا مرچی ترا لوٹگ ءَ اِنت ، بلے
چو منی ءَ سَپائیں دل اِش گوں نہ بیت
تو گُشئے جٹّی چہ واری ءَ شر تر اِنت
من گوٛشاں بے وسی جٹّی ءَ را کُشیت
من نزانتکاری ءِ واب ءَ پاد اتکگاں
من نزانتگ کہ دست چینچو بُرز ءَ رسیت
زی تئی واہگ ءَ چم منی نزّ اَت اَنت
مرچی بائد ہمیش اِنت کہ جنگے بہ بیت
ہچ پیلہ نہ بیت اِنت کسی واہگے
داں بدل سجّہیں واریں دنیا مہ بیت