منی رہبند

سال ءُ سیماں چہ منی گنجیں جہان ءِ مستر

پہ منی چمّاں پروشاں بوتہ تئی زیب ءِ بلور

مرچی ما چہ تو وتی گنجیں جہان ءَ لوٹاں

من تئی تژن ءَ نہ منّاں کہ منی چمّ اَنت کور

تئی نیستی ءَ منی کُچّلیں زندے ہلّیت

ایمنیں زند منی اچ تئی مرگ ءَ رند اِنت

تو بزانئے تئی مَٹ بوؤکیں راہبند چے انت

من تراں حال دیاں ، مہر منی رہبند اِنت

ہر نزوری ءَ گنوکی ئے مہ لیکیت کّواس

عالم ءَ بوتہ سزاوار وتی کِیلانی

دم پہ دم بُرز بہ بات اَنت ہمے جوزہ ءِ آس

آسِناں آپ کن انت ہر وڑیں زمزیلانی

وہدے بیایات کہ ہُلّاں دل ءِ درشاں بکنیں

وہدے ما ندر بہ بیں حاکے ءَ وشّاں بکنیں