سُچیت سَسّا کہ زانگ بُنگران اِنت
گِہیں لبزانی وانگ بُنگران اِنت
زَدگ بیتیں ہمک سالونکی ئیں دل
کہ بانوری بشانگ بُنگران اِنت
سَدکّہ سد برا باتاں من ءُ تو
کہ بے مہریں زمانگ بُنگران اِنت
تئی یاتانی روچ ءِ آچِش ءَ چہ
وتی زند ءِ مئے ترٛانگ بُنگران اِنت
ہما کہ من پہ اُمّیتے کماتگ
آ دُرّیں لاس ءِ دانگ بُنگران اِنت
او مہگونگ تئی گوں موجری ءَ
منی شعر ءِ حزانگ بُنگران اِنت
رمَگ ممتاز نہ مانیت واہگانی
اَگاں مہرانی شوٛانگ بُنگران اِنت