بہ نند دیم ءَ منیگ ءَ بلاہاں تئی زُوراں

بہ نند دیم ءَ منیگ ءَ بلاہاں تئی زُوراں

منی ہلک دلبریں کیچ انت تو گرد ءِ بمبوراں

وتی من جند ءِ دیار ءِ آ کشک ءَ میم نہ کناں

زہیر ءُ یات ءُ جتائی ءَ چم دویں کوراں

بہاریں ہالکو دشت ءِ بلیدہی شمشاں

چناں من کاراں پہ تو سولبندی سیمسوراں

چو برزیں کوہانی ٹلاں مروچی اوشتوکے

اے شہر ءِ تانسریں مردم تئی چماں سُہر موُراں

تو بِل ساہگ ءِ واہگ دل ءِ بہ بنت پیلہ

من ملکموت پدا درستیں گپاں تئی زوراں

ہما انت پنّو کہ بستگ ءُ برتگ براتواں

ہما انت سسی نہ گرداں ماں سندھ ءُ بمبوراں

اے دہر ءِ نیپگیں ارواح کدی ہم سیر نبیت

تئی ارس شرکناں گم ترپش درد سک سوراں

کیچ ءِ دلبریں اورماگ ءِ شیرگاں سیل کن

کروچیں کہربہ بے تام اِنت عہد ءِ پنجگوراں

برزیں کوہاں یک کُلچککے رستگ سرسبزیں

بچار دلبریں ہنگول ءِ آسکاں سک پزوراں

دلانی توک ءَ گشے گوٛنڈیں گپے جاگہ نہ کنت

مور کوہے کناں میتگ ءَ سرا زوراں

دہر ءِ دیدگاں واد ءُ شکر نوں ہم سنگ اِنت

کوریں دہر ءَ گوں معراج من سک مجبوراں

(حب،2009)