جہان ءِ بے تبیں دودانی جی ءُ جان کن ئے
تو پُلاں دور دئے کنٹگاں گشان کن ئے
چشیں من مہمان نوازی ءِ ندرباتاں تئی
زہیرءِ داوت ءَ ارسانی زورئے نان کن ئے
چہ مرگ ءَ پد تو منی مہر ءِ نیاد ءَ سرپد بئے
منی عشق ءِ جست ءَ ہمک مردم ءَ کنان کن ئے
ترا شمشتگ تئی میتگ ءِ ہمک درٛچک ءَ
او پرشتہ بانزلیں شانتل پہ کے گمان کن ئے
اے گزّی روتگاں سندئے ءُ بُرّے بہُبراں
او کیچ ءِ کؤر دگہ چنت بر ءَ توپان کن ئے
نیائے موسم ءِ دیوان ءَ ہم نیاد نہ بئے
تو قول ءُ واعدہ کنئے ایوک ءَ زبان کن ئے
شِنک ءَ میر ءِ یلائے، کچِّے ءِ پِر نیست اِنت
حدا وت رحم بکنت سک پہروشان کن ئے
وفا ءِ گرٛنچیں ہزانگ کجانگو پہریز اِت
نشانی ءَ را دلیگ ءَ کجا زیان کن ئے
جنکاں! گوشتہ معراج مرچاں نادانے
رازئے گپاناں زورئے گوں اے جہان کن ئے
(1998کیچ،تربت)