نہ مہوشے، نہ وشبوے، نہ ترانگے گمان کنت
اے زندگی چو کانگڑو ہمے وڑا روان کنت
من چو نزانت آدمءَ گوں آدمءَ وفا نہ انت
پہ لاپ ماش گلہاں دلءِ تہا کِشان کنت
من انگہ گالاں پوہ نہاں کہ مُرگ دردءَ چے گشنت
من انگہ سوجءُ سر نہاں سریگءَ کئے گشان کنت
اے آپءُ آسءِ سنگتی چہ بندرءَ بروبر انت
تو چولاں سنکلاں ببند، بلے ھوا بلان کنت
کئے انت نزانت زندگی دو روچءِ قصّہ اِنت بلے
پدا اوں روچ زاہرءَ تہاریءَ کُشان کنت
اے روچ اندرءَ چمیت پہ تئی تلاھیں دیدگاں
اے ماہ زاہرءَ بلیت وتا گوں مہگران کنت
تو قاضی چینچو پہر بست پہ بیلءُ ہمبلاں وتی
نوں وت پہ سِتک دل بگش کئے اِنت پہ تو دو نان کنت