سنج بتکگ نہ تئی آھگءِ ھالے آتکگ
بس تئی آھگءِ زیبائیں ھیالے آتکگ
آدمانءَ ما کجائیں، حشرءَ صُور دمیت
درمیانءَ دگہ یک نوکیں سوالے آتکگ
حون تنگیتءُ پشومان نہ بیت، اے مولا!
آدمی ذاتءِ سرا چونیں زوالے آتکگ
قہریں امروزءِ ھزار گونگیں گَنجانی تہا
پہ منءَ بس تئی دُنیں مھپرءِ ٹالے آتکگ
مرچی بلکن منی ارواہ زدگیں بود بکنت
قاضیءِ جئوریں دپءَ شیرکنیں گالے آتکگ