تنیگہ دم نہ برتگاں

بگند قسمتءَ منی

بچار قدرتءَ منی

چے رنگیں سہلءُ تران کنت

چے ڈولیں گپّ بیان کنت

پہ حقءِ حاترءَ وتی

زمینءَ آسمان کنت

شراب باریں وارت نہ وارت

پدا اُوں تتّران کنت

اے کوہسارءُ ڈاکءُ ڈنّ

اے باگءُ کہچرءُ چمن

گو زنت ماہءُ سالءُ سن

عذابءُ بزگیں وطن

وتی دلءَ من راجءِ یک بلاہیں مہروانے آں

وتی دلءَ من گنگیءِ نہ گشتگیں زبانے اَں

وتی دلءَ من گلزمینءَ یک بلندیں آمانے اَں

من بلّے پیریءِ ہزار پاندیں منزلاں چہ گوستگاں

بلے چو آلکو من انگتہ نہ رستگاں

من چے گُشانءُ دَر براں

کجا روانءُ دَمبراں

منءُ غلامءُ شیریکیں مرکبءَ سواراتیں

ماسکّیانی یاراتیں

(منیرءِ قصّہءَ مکن)

(منیرءِ قصّہءَ مکن)

گوں بے وفائیں چشمکءَ

گوں بے ریائیں تسبیحءَ

منیر چنچو بزّگ اِنت

من چے گُشاں؟ من چے گُشاں

زمانگءَ ہزار پند بُرّاِتگ بلے داں انگتہ ہماوڑاِنت

زمانگءَ را کئی گِلگ پراِنت زمانگءَ

زمانگءَ را جستءُ پُرس کئے بکنت

زمانگءَ را اَرسءُ پُرس کئے بکنت

(منیرءِ قصّہءَ مکن)

منی دلءِ گشتکیں اے گُشتناں دلءَ مکن

اے قصّہاں دلءَ مکن

اے راہ باز مُشکل اِنت

وتا گوں ہچ گِلہ مکن

اے جنگ گوں زمانگءَ شُبینءُ چہرءُ تہر کنت

اے جنگ مارا ھور کنت اے جنگ مارا بہر کنت

اے جنگ نگدیں موسماں چہ موسماں زبہر کنت

اےجنگ داں قیامتءَ ہمے وڑا روان کنت

کہ مارا باز پند بُرّگی اِنت انگتہ وطن

کہ مارا گلزمینءَ نندگی اِنت انگتہ وطن

وطن، وطن، وطن، وطن

اے ھون پتو ہچ نیاں

اے ارس پتو حاضراَنت

اے آس تپتگیں بدن تئی غمانی منّت اِنت

اے شعرءُ گالءُ گپءُ تران

اے لبز، گشتنءُ بیان

اے گلزمین اے آزمان

اےشاہگانیں ڈاکءُ ڈنّ

بہشت گونگیں چمن

ما انچو وت پہ دیم واب وابےءَ نہ گپتگ اَنت

اے بے بہائیں تاکءُ پَنّ

اے کوہءُ کہچرءُ دَمن

اے زِر کہ کرِدگار کنت

گوں چولاں ہیرءُ ہار کنت

حداءِ یک نداتگیں حسابےءَ نہ گپتگ اَنت

اشانی پشتءَ ھونءِ یک مراد باتیں قصّہے

بلوچ قدرتءَ گوں میل کنت چو کہ زہگےءَ

بلوچ تہاریءَ گوں جنگ کنت مدام چو چراگےءَ

"چدءَ نہ انت"

بلوچ مرز بومءِ یک مُجتی مسافرے

"دھڑیءِکوٹ"کئورءِ دل، ماں جلگہیں کراچیءَ

لیاریءِ گٹر منا چو ساہءِ پیما دوست بنت

منءُ غلامءُ شیریکیں مرکبءَ سواراتیں

منیرءِ قصّہءَ مکن

(سعادتیں مری تو انگہ زندگ ئے نہ مُرتگ ئے)

(زرینہ باریں تانگُر اِنت)

اے مرزبومءِ حاترءَ مِڑان بوں مِروں رؤں

مران یا کہ دژمنءَ کشان بوں رؤں

داں ساہءِ ساز رؤتءُ کئیت

ماگُشتناں گُشان بؤں

کلاشءِ دیمءَ ڈاڈری پلیتگاں مڑان بؤں

چہ کوہلو داں چابہار

اے جنگ کرد گار کنت

ہزینگاں بہا مکن

زمانگاں تہا کشیت

اےجنگ برجم انت مدام

داں ساہءِ گُڈّی سیمسراں

داں اُمرءِ رندءُ آسراں

اے جنگ تہنا یک بلوچءِ گلزمینءِ جنگ نہ اِنت

اے جنگ تہنا مئے کساسءُ کئیل پارسنگ نہ اِنت

اے جنگ داں حساب ءِ روچءَ کائم اِنتءُ دائم اِنت

اے جنگ تمام کائنات، اے عرشءُ کرش ھور بنت

ادا گوں زندگیءَ مرگءِ ہستءُ نیست تور بنت

برے برے مِڑءِ پڑءَ توان ہم لگور بنت

("بہ گند قاضی پُسگّءَ گوں ناروائیں کِسگّءَ")

چہ رنگءَ بہرءُ بانگ بنت دلانی مہرءُ سنگتی؟

چہ رنگءَ جَٹءُ وَانگ بنت گوں چاکرءِ نزوریءَ

(برے برے من کمبرءَ گوں راہءَ مان گیش اِتاں)

"اے کور اَبّا بارت ترا، اے کور اَبّا بارت ترا"

بلے پمن اجب نہ انت کہ انگتءَ نہ بُرتگے

دلءَ چہ ماتیں سرزمینءِ حاکءِ غم نہ زُرتگے

سِلاہ بند بوتگاں پہ سرڈگارءِ حاترا

منءُ غلامءُ شیریکیں مرکبءَ سواراتیں

منیرءِ قصّہءَ مکن

اے ھون کہ زمانگءَ مئے دامنءَ شلینتگ انت

اے ھونءِ کسّہءَ مکن

اے ھون چو کہ ہنّیءَ مئے اندرءَ رجینتگ انت

اے ھونءِ کسّہءَ مکن

بلوچءِ زگریں ھون زندگیءِ دامنءَ کپنت

بلوچءِ نگدیں گال بندگیءِ دامنءَ کپنت

منءَ غلامءُ شیریکیں مرکبءَ سواراتیں

منیرءِ قصّہءَ مکن

ماکُل چہ روچ بُندرءَ

بلوچءِ دردواراتیں

گسّر چہ جندءِ ساہگءَ

مارژنءِ رازواراتیں

لگورءِ مرگءُ زند چے؟

نزورءِ پادءُ پند چے؟

ابید چہ اے بُندرءَ

مئے زندگی مئے جند چے؟

دلءَ من چون زُرت باں چہ پُلّیں ہمبلاں وتی

چے پیم من شمشت باں شہیدیں گنگلاں وتی

اے راہ داں روان کنت

اے ساہ ام روان کنت

اے آجوئیءِ کاروان وتی مرادءِ منزلءَ ہمے وڑا روان کنت

تنیگہ باز پند بُرّگی انت مارا ہمسفر

تنیگہ بازیں چپءُ چوٹ مئے راہءِ دیمءَ ہانٹ بنت

تنیگہ من نہ مُرتگاں

تنیگہ دم نہ برتگاں