کندگاں یا کہ گْریوگاں گوں بہ بئیں

کندگاں یا کہ گْریوگاں گوں بہ بئیں

ما نہ زانیں کئی رگاں گوں بہ بئیں

تو شُت ئے لاش یکّ یکّ ءَ کپ اَنت

ما تئی در مُلک ءِ ملّگاں گوں بہ بئیں

روچ ورنائیں رُژن ءِ بندیگ اِنت

حیف! ما پیریں ساھِگاں گوں بہ بئیں

نشتگ ئے ساھگےءَ ٹَہک جن ئے

تو گُشئے ما ھمے تَگاں گوں بہ بئیں

دْرنگ پشکپتگ اَنت کُلی ناں کُدوہ

نیست رؤگے، چوں آھگاں گوں بہ بئیں

تئی اِسحاقؔ رپت ءُ آمداں چہ شُتگ

ما، تئی ٹَہل ءُ لُڈّگاں گوں بہ بئیں