من ءَ دستگیر بہ بَے

میاریگاں تئی دیوان ءَ گناھاں لیڑھی باراں

بلے دلگوش بہ بَے گونمن دِلے سد ٹُکّریں داراں

یکیمّاں کہ اُمیتانی چراگے شھم نہ کنت پمّن

گُناہ ءِ سْیاہ ءُ تا موریں شپ ءُ راہ ءَ چہ من گاراں

دو روچی زندمانی ءِ کِشار بے آپی ءَ گیمُّرت

پہ دوست ءُ دژمناں تئی رھمتانی مَلّ اِتگ ھاراں

گُش اَنت کہ نارگ ءُ اُپّارگ ءَ چہ درد کمتر بیت

منی دردے دگہ سازیں زیات بیت اِنت اگاں ناراں

چِہ اِسرالے کہ اَرواہ ءَ منیگ ءَ گْوشتگ اَت دوشی

”من ءَ دستگیر بہ بَے واجہ کہ دستء ناکساں واراں“

منی پُر مھنتیں دل چّمنی دست ءَ شُتگ مرچاں

دمانے سرپد ءُ ساراں دمانے پھک بے ساراں

تئی دلرنجی ءَ گوں، من نہ لوٹاں بادشاھی ءَ

من ءَ پہ چاکری چارئے اگاں دنیا ءِ سرداراں

نہ گنداں من درے چوشیں کہ چائی ءَ اُمیت وار باں

مُرادانی دوار جاہ من وتی زنگ ءَ پہ تو کاراں