پرچہ کُلّ ءَ نیاۓ

اِے دل ءِ دردانی تو دوائے

پرچہ کُلّ ءَ نیاۓ

ننداں اَلّا ھیگیں شپاں من

درد وراں من دور وراں من

پہ ترا چونیں رنج نہ کَشتگ

بلکیں یک برے بْیائے

اے دل ءِ دردانی تو دوائے

پرچہ کُلّ ءَ نیاۓ

پہ ترا ھانؔل گار ءُ گنوکاں

چہ تَرا دُوراں، زرد ءُ زلوراں

گوں تو نیادءَ اے دلوں بند اِنت

من نہ زاناں کجاۓ

اے دل ءِ دردانی تو دوائے

پرچہ کُلّ ءَ نیاۓ

گْوست ءُ شُت اَنت آ روچ گمانی

ھِچّ نہ مان اِیت رنج دلانی

ساھوں تئی ٹھلانی سَدَکّہ

پمّن ءَ تو پِداۓ

اِے دل ءِ دردانی تو دوائے

پرچہ کُلّ ءَ نیاۓ