منی ھمدل

منی ھمدل پد ءَ اِے دل جگر بُرّیں گماں زُرتگ

تسلّا ءِ دَیگ ھم درد واریں ھمبلاں زُرتگ

نِیاں سر دپترے راجی نہ بور بکش ءُ کلات گیرے

من ءَ اَنچا اِے دنیا ءَ گوں زونڈ ءُ زمبلاں زُرتگ

نہ لوٹاں مَنّواں سارتیں ھُدا بُندی بھشت ئیگاں

کہ مُلّاھاں اِے مِلکت پہ نماز ءُ روچگاں زُرتگ

من زاناں منزلوں دُور اِنت بلے ساسار کناں سھتے

پد ءَ دَورانی پیشی وژدلیں یاتاں مناں زُرتگ

نہ زاناں کئی ھزاری بھت پاد آتکگ مرو کیگد

زباد ءُ زاپران ءُ اَنتر ءُ بو ءُ دُناں زُرتگ

نہ گَم آ گْرانی ءَ دار اِیت نہ آ وشّی ماں دردان اِنت

نزاناں واھگ ءِ بُنبار چونیں کوپگاں زُرتگ

دریں مُلک ءَ منی یکّیں سر ءِ بستار چے بیت اِنت

میار نیست اِنت مزن راج ءَ کہ آ کُو ءُ کَساں زُرتگ

نہ بیت شَرّے کہ بے اَیب اِنت بلے من دلجماں چائی

اگاں اَیب ھانؔل ءَ زُرتگ چہ پُلّیں همسراں زُرتگ

نہ زُرتگ تو شگے کہ باروں گْراں بیت اِنت ءُ راہ دُور اِنت

پہ زِرد ءَ دوستی ءِ گْرانیں گمے زُرتگ اگاں زُرتگ

نہ زیراں ایشی ءِ دیم ءَ سرزمین ءِ بادشاھی ءَ

گُل ءِ گم من وتی موجیں دل ءِ دیم ءَ پہ گْراں زُرتگ